مدل انسان نو افغانستانی
قسمت سوم

علی پیام
Payam.44@gmail.com

انسان نو افغانستانی مدل من دایم ذهنش را نوسازی (Refresh) و ریفریش می کند. ذهن انسان مدل نو من خود را هر دم تنظیم می کند. و ذهن این انسان در هر بازسازی و تجدید و ریفریش از تعلقات فسیل شده و منجمد و ویروسی اش رها ساخته و نظم جدید می یابد. و در هر بازسازی و تجدید کارایی و نیرویش نیروی نو وارد می کند.

انسان مدل مورد نظر من این قدرت را دارد که ذهنش را هر روز نو بسازد و در هر نوسازی کلیه فایلهای ویروسی شده اش را ویروس کشی کند. وقتی که این انسان ذهنش نو شود، جهانش نیز نو می شود. جهان اینگونه انسان کهنه نیست. هر روز که خورشید از پشت کوهها طلوع می کند، او را نو می بیند. و هر شب که ستاره ها و مهتاب در آسمان ظاهر می شوند، ذهن آفتاب خورده و روشن و خورشیدی می بیند. این انسان هیچگاه در تاریکی زندگی نمی کند. هیچگاه سایه نشین نیست. ذهن انسانهای خفاشی دایم شب زده است. هیچگاه آفتاب را نمی بیند. اما قلمرو ذهن انسان مدل من هیچگاه خسته نیست. ذهن راحت و سیال انعطاف پذیری دارد. و ذهن انسان نو مدل من انعطاف پذیر هست. انعطاف پذیری وی او را اهل منطق می سازد.

اما در برابر این انسان مدل نو، ذهن انسان کهنه افغانستانی همواره بوی کینه و خصومت و قوم و قبیله می دهد. ذهنهای انسان کهنه دایم خسته از قتال و خونریزی تاریخی است. و دایم از ریشه های "تاریخ مسموم" تغذیه می کند. تغذیه از ریشه های مسموم روحهای مسموم می سازد، روحهایی که مدام در تاریخ زندگی می کند و در ته تاریخ نفس می کشد. ذهنهای که در گذشته زندگی می کند، ویژگیهای انسان کهنه افغانستانی است. این ذهنها ترسو ترین ذهن و کودن ترین ذهن و خرفت ترین ذهنهاست. زیرا که نه سیال است و نه روان و نه روشن. و نه در آفتاب پاجه خورده است.

ذهن های کهنه لبریز از قساوت است. و روحهای کهنه روحهای بی فروغی است که در تاریکی رشد کرده است قدرت و جسارت زندگی در آینده را ندارد. و مانند "گاو گل" در جایش می چرخد. اما ذهن انسان نو افغانستانی تاریکی را دریده است و در ارتفاعات تاریخ به افقهای آینده چشم دوخته است. زیرا این ذهنها هر دم و هر لحظه خود را ریفریش می کند و هر لحظه طراوت و تازگی می یابد. و هر آن فایلهای ویروس زده را حذف می کند. و این قدرت و جسارت و شجاعت را دارد که در برابر دیو سنگواره ای ذهنی خود را نو بسازد.

این مسلم است که افغانستان کثیرالملت تاریخی، ذهن و ضمیرش بیمار و هذیانی و تبدار خشونتهای قبیله ای است. این، جای هرگونه شجاعت را بسته است و قدرت و مهارت و توانایی ویروس زدایی را گرفته است. و هریک از این سایه های موهوم نمی خواهد تا سر به تن دیگری باشد و همواره سایه یکدیگر را با تیر می زند. و تعلقات تاریخ مسموم هردم فسیل شده می رود.

در برابر انسان کهنه انسان مدل مورد نظر من انسانی هست که در نوسازیهای ذهنی وخاطرات جمعی و تاریخی خود را از هرگونه تججر و کور ذهنی و جهل قبیله ای و هرگونه کینه های شتری می رهاند و به خودآگاهی می رساند. و نوسازی ذهنی انسان نو مدل من نیشتر برقلب هرچه شب کوری است خواهد زد و حرکتی خواهد بود بر نوگرایی و دعوتی خواهد بود از همه تا با رجوع به قلب و درون و ضمیر دست به اصلاح خودش بزند. و این نوگرایی نیشتری خواهد زد تا دانه و دمل چرکین شبکوری چرک زدایی شود.

ذهن انسان کهنه افغانستانی بوی تاریخ می دهد. اما ذهن انسان نو افغانستانی بوی آینده. بوی آینده بوی آفتابی است که فردا طلوع می کند. بوی تاریخ، بوی "شب زده" ای است که تاریکی گرفته است. بوی فردا عین آئینه است و بوی ته تاریخ، عین انگیشت. انسان نو مدل من تاریخ را برای آگاهی، بصیرت، سرگرمی می خواند اما انسان کهنه افغانستانی در ته تاریخ دست و پا می زند و می لولد و می چرخد و تغذیه می کند و نفس می زند و طپشهای قلبش رگهای خونی فاسد تاریخ را می چشد. انسان نو مورد نظر من می خواهد تا تاریخ را از نو بنا کند و ته تاریخ را گند زدایی کند و فایلهای فاسد شده را دور بریزد.

تاریخ برای انسان مدل من مقدس نیست. فقط خاطرات جمعی است شبیه به پل روی رودخانه ای. هرآئینه اگر پل آدم را در ته رودخانه بیندازد، این پل باید از تهداب منهدم گردد. پل از نو ساخته شود. پل مقدس نیست. بلکه یک وسیله عبور است. تاریخ نیز افتخار آمیز نیست. بلکه نشیب و فرازهای عبور مردمان گذشته از روی رودخانه ای است که اینک تاریخ می نامیم. ذهن تاریخی ذهن منجمد است. و ذهن فرا تاریخی ذهن سیال. ذهنی که در قعر تاریخ محبوس است در دفینه تاریخ زندانی خواهد ماند. وانگهی قضاوت و داوری و توقع و انتظاراتش از تاریخ در حد یک بندیخانه خواهد بود. اما انسان نو مدل من که تاریخ را فقط سرگذشت خوب و خراب جمعی می داند، در فراز تاریخ زندگی می کند. وی انسان آزاد است و دل در گرو فردا خواهد داشت. فردای که آفتاب خواهد زد و همه جا را نورانی و درخشان خواهد ساخت. این انسان از روی رودخانه گذشته است و دیگر در بند این نیست که پل چه بوده است و چه نبوده است. زیرا این انسان وقت آن را نیز نخواهد داشت تا دایم به روی پل رودخانه برگردد و مرتب نخهای فرسوده و پوسیده پل را نگاه کند. این انسان از آن طرف پل، پل را دید می زند و گذشتن از پل را فقط وسیله تجربیات پل بعدی می سازد. تجربه چیزی است که تجدید پذیر است. تجربه هردم نو می شود. انسان نو مدل من تجربه پذیر است. تاریخ نو و ذهن نو دایم به دنبال تجربیات نو است. نه به خوب ته تاریخ دل می بندد و نه به خرابش. بلکه خوب و خراب ته تاریخ را مانند ته دیگ غذای می داند که یا سوخته است و یا ته دیگ گرفته است و یا خیلی چرب است و یا شور. ته دیگ هرچه هست و هرچه نیست، اصل غذا نیست بلکه غذا شوبتور خورده شده است.

این بحث ادامه دارد، اشتراک شما موجب تبادل دیدگاه خواهد بود.
/