علی پیام
Payam.44@gmail.com
1
باران می بارد.

2
پشت پنجره اتاق ایستاده ام، به بیرون نگاه می کنم، باران تند می بارد؛ شرشر. بیرون سرد است، شیشه اتاق بخار کرده است.

3
سعید کنار بخاری نشسته است، مشغول نوشتن تکالیف مدرسه اش است.

4
به باران نگاه می کنم، آرامش باران از پشت پنجره حس ملایم برایم هدیه می کند. سعید کنارم می آید و دفتر انشایش را پیش می کند: بابا! معلم من گفته انشا بنویسم. این، اگر میشه بخوانش.

5
به نام خدا. باران می بارد. باران تند می بارد. باران شرشر می بارد. وقتی باران می بارد که خداوند موهایش را تر می کند و شانه می زند. خداوند آن بالا پشت ابر نشسته است و موهایش را شانه می زند. باران تند تند می بارد، هروقت که خداوند موهایش خشک شد، باران بند می آید.

6
انشای سعید را که تمام می کنم، به بیرون اتاق نگاه می کنم، دانه های باران به زمین می نشیند، احساس می کنم که خداوند آن بالا نشسته است و موهایش را شانه می زند. حس می کنم که هر قطره باران چکه ای از آب موهای خداست که از دم شانه اش می ریزد به صحن خانه، دشتها و کوهها. دستم را روی سر سعید می کشم، حس می کنم، قطره های آب از تارهای موی سعید نیز می چکد در وسط خانه؛ شرشر. اتاق سرد است و شیشه بخار کرده است، سعید خیلی وقت است که به مدرسه رفته است. فقط صدای دروازه حس بارانی مرا پاره می کند، باران می بارد؛ شرشر. به موهایم دست می کشم، حس می کنم موهایم مرطوب است و قطره های باران از تارهای موهایم می چکد؛ شرشر. هوای اتاق سرد است، بخار شیشه به تنم چسپیده است. حس می کنم همه جای بارانی است، قطره های آب موی خدا در همه جا جاری است. همه جا از حس باران موی خداوند لبریز است. حس ملایم مرا تا بی نهایت می برد. سعید از دستهایم می گیرد و می گوید: بابا! از مدرسه آمدم، انشای امروز عجب کیفی داد. فکر می کنم که در کیف انشای سعید و باران پشت شیشه و قطره های موی خدا و حس ملایم باران پرواز می کنم. حس می کنم که در باران و موهای دم شانه سر خداوند محو می شوم و همه جا رنگ خداوند می گیرد و همه جا را باران و حس بارانی پر می کند.