میرحسین مهدوی

برای من همیشه این سئوال مطرح بوده است که چرا از بین همه وزیران کابینه آقای کرزی، کریم خرم بیش از همه مورد خشم و نفرت طالبان قرار دارد. چرا مثلا به جای وزیر دفاع که عملا دستی در نبرد نظامی و کشتار طالبان دارد کریم خرم بارها مورد حمله تروریستی قرار گرفته است؟ آیا حمله تروریستی به وزرای دیگر به آسانی حمله به وزیر اطلاعات و فرهنگ- ببخشید وزیر اطلاعات و کلتور( یا دقیق تر وزیر اطلاعات او کلتور) نیست؟

آیا به راستی از تمامی دولت مردان حکومت آقای کرزی، کسی بیشتر از کریم خرم شایستگی کشتن را برای طالبان ندارد؟

برای این پرسش سه نوع پاسخ می توان فرض کرد.

پاسخ نوع اول:
سیاست های فرهنگی دولت بیش از هر مسئله دیگری باعث بر انگیخته شدن خشم طالبان گشته و آنان تداوم این سیاست ها را عامل اصلی گرایش مردم به دولت دانسته و به همین دلیل طالبان در صدد محو و ریشه کردن آن از طریق اقدام به ترور وزیر اطلاعات و فرهنگ بر آمده اند. گسترش آزادی بیان، آزادی های مدنی، برنامه های وسیعا آزاد رسانه های غیر دولتی باعث گرایش مردم به سمت فرهنگ غربی گشته و حاکمیت اندیشه دینی بر تمام وجوه زندگی مردم، طبق قرائت طالبان، روز به روز سست تر خواهد شد. به عبارت دیگر طالبان به جای فتح سنگری در قندهار یا جلال آباد باید گلوی رسانه هایی که ایمان دینی از نوع طالبان را نشانه رفته و بنیاد اندیشه دگماتیسم دینی را هدف قرار داده اند ببرد. اما عاقلانه تر به نظر می رسد که به جای مبارزه تن به تن با تک تک رسانه های آزاد، وزیری را که این آزادی را به رسانه ها داده است باید کشت.

این پاسخ نمی تواند برای پرسش ما قانع کننده باشد. اگر قرار باشد چنین وزیری کشته شود هیچ کسی بهتر از سید مخدوم رهین شایسته مرگ نیست. رهین با صبوری ومتانت آزادی بیان را ترویج کرد و برای بارور شدن آن از همه توان خود مایه گذاشت. رهین قلبا به آزادی انسان باور داشت و آنرا از نظر تئوریک به خوبی می شناخت. آقای خرم مهمان دسترخانی شد که از پیش توسط رهین آماده شده بود. آقای خرم نشان داده است که نه تنها چیز زیادی از مبانی تئوریک آزادی انسان نمی داند بلکه اصلا به مقوله ای به نام آزادی باور ندارد. پس حمله به وی نمی تواند جلوگیری از توسعه آزادی های مدنی باشد.

پاسخ نوع دوم:
پاسخ نوع دوم به این پیش فرض استوار است که آقای خرم مهره فوق العاده مهم و برجسته در دولت کرزی به حساب می آید. این مهره برجسته هم جایگاه رفیعی در سیاست گذاری های دولت دارد و هم در امور فرهنگی فردی است که دقیقا در صدد ریشه کردن قرائت متحجرانه از دین است. چنین پاسخی نیز به هیچ وجه منطقی نیست. نه آقای خرم چندان جایگاه رفیعی در میان دولتمردان دارد و نه از قمار اندیشمندان به حساب می آید. علاوه بر این او به خوبی ثابت کرده است که در سیاست های فرهنگی خود، چیزی بیشتر از رادیو شریعت را خواستار نیست. بنا براین پاسخ نوع دوم نیز برای این پرسش قانع کننده نیست.

پاسخ نوع سوم:
نه تنهاآقای خرم گرایش به سیستم فکری طالبان دارد و معتقد به قرائت متحجرانه از دین است بلکه عضو نفوذی طالبان می باشد. آزادی سیزی های آقای خرم را همه مردم افغانستان می دانند. چه کسی بیشتر از آقای خرم کمر به قتل عام آزادی بیان بسته است؟ آقای خرم به عنوان علمدار فرهنگ ضربه هایی را که به فرهنگ این سرزمین وارد کرده است طالبان در حکومت سیاه شان نتوانسته اند وارد کنند.

به نظر من حمله های تروریستی به آدرس آقای خرم، برنامه مشترکی است که توسط خود آقای خرم و طالبان طرح ریزی می شود تا به این ذهنیت بی اساس دامن بزند که آقای خرم عضو گروه طالبان نیست. این برنامه های سیاه به بی خانمانی و مرگ دهها هموطن ما منجر شده است. گمان می کنم که پیاده کردن چنین طرح هایی به هیچ عنوان نمی تواند پرده ای بر واقعیت های تلخ بگذارد.

شما چه فکر می کنید؟ به نظر شما کدام جواب منطقی تر به نظر می رسد؟
/