نویسنده: یونس بخشی

به نظرم جسارت این ایده باید خوشتان بیاید. اخیرأ آقای جارون لانیر یکی از پیشگامان واقعیت مجازی در مقاله اخیر خوش در مجله دیسکاور پیشنهاد نموده که بخاطر ایجاد طرح های هندسی، باید بر سر جابجایی ستاره های نزدیک کار کنیم و یا حد اقل به جستجوی چنین مکانهایی بپردازیم که قبلأ توسط بیگانگان ایجاد شده اند.

حرکت دادن ستاره ها؟ واقعأ کار غیر عاقلانه ای است. بلی، اما هیچ دلیل عملی وجود ندارد که بگوییم نمی توان این کار را کرد؛ زیرا همیشه در زمان سقوط کهکشان ها این اتفاق می افتد. طبعأ پراگندگی شمار زیاد ستاره ها در فضای بین کهکشانی بطور تصادفی در مقایسه با یک علامت بزرگ فرق دارد.

بخاطر جابجایی یک ستاره به یک تراکتور یا حرکت دهنده گرانشی (جاذبه ای) نیاز داریم و مهندسین هم قبلأ این گونه مأموریت ها را برای تهدید های نزدیک خانه مان (سیارک ها) طراحی نموده اند. با پرواز دادن یک سفینه به سوی یک سیارک و جنگیدن با گرانشی که او را بطرف خود می کشاند، شما می توانید سیارک را از مسیر اش بیجا کنید. طی یک مدت طولانی شما می توانید سیارک را به قدری از مدارش بیجا کنید تا مانع برخورد آن با زمین شوید.

حالا وسعت این کار را بالا ببرید. یعنی یک ناوگان یا گروهی از سفینه ها را بخاطر وصله کردن اجرام به کمربند کوپر بفرست. در نتیجه این اجرام به قسمت داخلی منظومه شمسی سرازیر می شوند و گردش خورشید بدور کهکشان را سیخک می زنند. طی یک مدت طولانی (خیلی، خیلی زمان طولانی) شما می توانید به قدر کافی سرعت یا شتاب ایجاد کنید تا ستاره خویش را به هر جهتی که بخواهید حرکت دهید.

با استفاده از این روش و طبعأ طی چند میلیون سال، شما می توانید ستاره ها را در چنان یک شکل منظمی قرار دهید تا نشان دهد که این کار یک موجود هوشمند است. هر قدر ستاره بیشتر را در این صف آرایی قرار دهید به همان اندازه پیام تان را بهتر ارسال می توانید.

آقای پیت هت از دانشکده مطالعات پیشرفته به لانیر پیشنهاد جالبی در مورد ایجاد چندین آشیانه از منظومه های دوتایی نموده است. حالا منظومه های دوتایی را تصور کنید، منظومه های دوتایی، منظومه های دوتایی... با صف آرایی 16 ستاره، شما می توانید شکلی را ایجاد کنید که طبیعت مهربان هرگز توانایی انجام آن را ندارد و می تواند به مدت طولانی هم پایدار بماند. از فاصله های دور، اخترشناسان توانایی تصمیم گیری در مورد هر ستاره را ندارند، اما قطعأ متوجه می شوند که حتمأ یک اتفاق عجیب افتاده.

اما فایده این کار این است که ستاره ها از فاصله های بسیار دور قابل دید می باشند. چرا باید زحمت ارسال سیگنال های ضعیف را به گردن بگیریم، در حالیکه می توانیم کل انرژی یک ستاره را محار کنیم. دانشمندان پیش بینی می کنند که بشریت در نهایت به حدی پیشرفت می کند که کل انرژی خانه خود (زمین)، منظومه شمسی و بلاخره سراسر کهکشان را مهار کند. اگر در حال مهار کردن هر واحد (وات) انرژیی که هر ستاره کهکشان از خود ساتع می کند، هستید، کی یک اندازه انرژی را که بخاطر برقراری ارتباط بکار رفته از دست خواهد داد. 

در ذیل لینک هر دو مطلب و لینک تصاویر نیز می باشد.

لینک جابجایی ستاره ها برای برقراری ارتباط با بیگانگان

http://www.universetoday.com/2008/02/22/aliens-might-be-moving-stars-to-communicate-with-us/

لینک تصویر 

http://www.universetoday.com/wp-content/uploads/2008/02/rosettenebula-megaprime-cfht_32th.jpg